De mysteries van de Allerheiligste Rozenkrans: Mogen wij “nabootsen wat zij inhouden en verkrijgen wat zij beloven”

Inleiding
Hartelijk dank voor de vriendelijke inleiding. Ik bedank Zijne Excellentie, de zeer eerbiedwaardige Johannes Willibrordus Maria Hendriks, bisschop van Haarlem-Amsterdam, voor zijn uiterst hartelijke welkom in het bisdom, en ik spreek mijn waardering uit voor allen die zich gedurende vele maanden zo onvermoeibaar en voortreffelijk hebben ingezet om de viering van vandaag voor te bereiden.

Wij sluiten het bidden van de rozenkrans af met de woorden van het collectagebed van het feest van de Allerheiligste Rozenkrans van de Heilige Maagd Maria, volgens het oudere gebruik van de Romeinse ritus: O God, Wiens eniggeboren Zoon ons door Zijn leven, dood en verrijzenis de beloningen van het eeuwige leven heeft verworven: schenk ons, zo smeken wij U, dat wij, terwijl wij nadenken over de mysteries van de allerheiligste Rozenkrans van de Heilige Maagd Maria, mogen navolgen wat zij inhouden en verkrijgen wat zij beloven.

Inderdaad, door het bidden van de Heilige Rozenkrans, terwijl wij nadenken over de mysteries van het leven van Onze Heer Jezus Christus en van Zijn Moeder, de Heilige Maagd Maria – die samen het grote Mysterie van het Geloof vormen, het Mysterie van de Verlossende Menswording – ontvangen wij daadwerkelijke genade om deel te hebben aan die verlossende mysteries. Wij ontvangen daadwerkelijke genade om de heiligheid van de Heilige Maagd Maria na te volgen, in de volmaakte eenheid van haar Onbevlekt Hart met het Allerheiligste Hart van Jezus, en zo de vruchten van een heilig leven te bereiken, zowel tijdens de dagen van onze aardse pelgrimstocht als, uiteindelijk en volmaakt, op de bestemming ervan: het Koninkrijk der Hemelen.

In zijn overweging over het gebed waarmee we het bidden van de Heilige Rozenkrans afsluiten, schreef Dom Prosper Guéranger: De mysteries van de Zoon en van de Moeder zijn onze leer en onze hoop. De Kerk bidt … opdat zij ook onze levensregel en ons onderpand van eeuwig geluk mogen zijn.

In zijn overweging over de gave van de Heilige Rozenkrans door de heilige Dominicus Guzman, in de tijd dat de Kerk worstelde tegen de albigenzische ketterij, herinnert Dom Guéranger ons, onder verwijzing naar paus Leo XIII, de grote leraar van de Rozenkrans, aan de blijvende schoonheid van dit krachtigste gebed in de Kerk: Reeds vóór de dertiende eeuw was de volksvroomheid vertrouwd met wat het psalter van de leken werd genoemd, dat wil zeggen de engelengroet die honderdvijftig keer werd herhaald; het was de indeling van deze Weesgegroetjes in tientallen, elk gewijd aan de overweging van een bepaald mysterie, die de rozenkrans vormde. Zo was het goddelijke middel, eenvoudig als de eeuwige Wijsheid die het bedacht had, en van verstrekkende gevolgen; want terwijl het de dwalende mens naar de Koningin van Barmhartigheid leidde, nam het de onwetendheid weg – die de voedingsbodem is van ketterij – en leerde het hem opnieuw „de paden te vinden die gewijd zijn door het Bloed van de Mens-God en door de tranen van Zijn Moeder“ Paus Leo XIII - Encyclieken - Magnae Dei Matris - Over de Rozenkrans (8 september 1892)[[2631]]

Het bidden van de rozenkrans vindt namelijk zijn vervulling in de vereniging met Onze-Lieve-Heer in Zijn eucharistisch offer en in het ontvangen van de onvergelijkbare vrucht daarvan, de Heilige Communie. Dom Guéranger herinnert ons eraan: „De rozenkrans, vroom overpeinsd, bereidt ons voor op het offer van het altaar, dat uitmuntende en verheven gedenkteken van de mysteries dat deze in het hart en de geest van de christen prent.”

Het krachtige gebed van de Kerk
Ik zal me altijd de eerste keer herinneren dat ik het voorrecht had om het Laatste Oordeel van Michelangelo in de Sixtijnse Kapel in het Vaticaan te aanschouwen. Toen ik in september 1971 aankwam bij het Pauselijk Noord-Amerikaans College in Rome om aan mijn laatste vier jaar studie en vorming voorafgaand aan mijn priesterwijding te beginnen, kon ik niet wachten om al die prachtige kunstwerken te zien, waarover ik tot dan toe alleen maar had gelezen. Al snel na mijn aankomst kreeg ik de gelegenheid om de Vaticaanse Musea te bezoeken. Een belangrijk onderdeel van het bezoek is de Sixtijnse Kapel. Op de muur achter het offeraltaar bevindt zich het Laatste Oordeel, een schitterend fresco van de kunstenaar Michelangelo, dat de wederkomst van onze Heer uitbeeldt, waarbij de lichamen van de rechtvaardigen in de hemel zullen worden opgenomen en de lichamen van de onboetvaardigen naar de hel zullen worden verbannen. Toen ik het fresco bestudeerde, werd ik getroffen door de afbeelding van twee rechtvaardigen, wier lichamen door de rozenkrans de hemel worden binnengetrokken. Deze afbeelding deed me beseffen wat een krachtig gebed de rozenkrans in de Kerk is en hoeveel genaden er door het bidden van de rozenkrans worden ontvangen.

Op 16 oktober 2002 publiceerde paus Johannes Paulus II zijn apostolische brief „Over de Allerheiligste Rozenkrans“ (Rosarium Virginis Mariae[79]). Hij deed dit om het bidden van de rozenkrans aan te bevelen bij het uitvoeren van de nieuwe evangelisatie, bij het bestuderen en beleven van het katholieke geloof met nieuw enthousiasme en nieuwe energie, met het enthousiasme en de energie van de eerste leerlingen van onze Heer. Helemaal aan het begin van de apostolische brief herinnerde hij alle gelovigen eraan dat de rozenkrans, die al vroeg in het tweede christelijke millennium aan de Kerk werd geschonken, „een gebed is dat door talloze heiligen wordt gekoesterd en door het leergezag wordt aangemoedigd” . Het is duidelijk dat de kunstenaar Michelangelo de grote liefde voor de rozenkrans binnen de Kerk begreep en de kracht van dit gebed weergegeven heeft in zijn fresco, Het Laatste Oordeel.

Paus Johannes Paulus II beschouwde de rozenkrans als zo’n belangrijk onderdeel van de nieuwe evangelisatie dat hij de periode van oktober 2002 tot oktober 2003 uitriep tot het Jaar van de Rozenkrans. Hij beschrijft zijn Apostolische Brief „Over de Allerheiligste Rozenkrans[79|+0]“ als een aanvulling op zijn Apostolische Brief „Ter afsluiting van het Grote Jubileumjaar 2000“ (Een nieuw millennium[9]), die een zeer krachtige beschouwing is over de Nieuwe Evangelisatie in het leven van de Kerk. In Een nieuw millennium[9] herinnerde hij ons eraan dat de Nieuwe Evangelisatie alleen door Christus kan worden volbracht en dat wij, als wij Zijn vertegenwoordigers willen zijn, Hem eerst moeten kennen en liefhebben door Zijn gelaat te aanschouwen via gebed, devotie en aanbidding.

Om met de woorden van de heilige paus te spreken: „Het bidden van de rozenkrans is niets anders dan samen met Maria het gelaat van Christus te aanschouwen.” Het bidden van de rozenkrans is een bevoorrechte manier om het gelaat van Christus te aanschouwen door middel van gebed, devotie en aanbidding, waardoor wij Christus in ons leven en in de wereld kunnen brengen, opdat Hij ons en de wereld mag veranderen. Door middel van de rozenkrans helpt onze Heilige Moeder ons zelf om het gelaat van Christus te aanschouwen, zoals zij dat deed vanaf het moment van Zijn geboorte, gedurende Zijn openbare bediening, bij Zijn lijden en dood, en bij Zijn verrijzenis en hemelvaart naar de rechterhand van de Vader.

Onze Heilige Vader merkt terecht op dat „de rozenkrans, hoewel duidelijk mariaal van aard, in wezen een christocentrisch gebed is“. Met andere woorden: hoewel het gebed bestaat uit een herhaling van het Weesgegroet, staat het in het teken van het mysterie van de verlossende incarnatie, het mysterie van de komst van God de Zoon in ons menselijk vlees om ons te bevrijden van de zonde en de eeuwige dood. Paus Sint Paulus VI noemde de rozenkrans terecht een compendium van het Evangelie, want de mysteries van de rozenkrans zijn de essentiële gebeurtenissen van het werk van onze verlossing. Samen met Maria overdenken we de gebeurtenissen van de verlossende menswording en kijken we daardoor naar het gelaat van Christus, zoals zij dat deed vanaf het moment van Zijn geboorte tot Zijn verschijning aan haar na Zijn verrijzenis. Als we naar het gelaat van Christus kijken, horen we Zijn oproep om onze harten te verenigen met Zijn Heilig Hart, om ons leven te verenigen met het Zijne, en samen met Maria geven we ons ‘fiat’ aan onze roeping en missie in Christus, namelijk de dagelijkse bekering van ons leven en de omvorming van onze wereld tot een beschaving van liefde.

De rozenkrans en ons leven in Christus door Maria
De heilige paus Johannes Paulus II heeft ons geleerd dat het bidden van de rozenkrans neerkomt op het zitten in de school van Maria, want wanneer we de rozenkrans bidden, leidt onze Heilige Moeder ons zelf, zoals zij altijd doet, naar haar Zoon. Samen met Maria leren we Gods onmetelijke liefde voor ons kennen in Zijn Zoon, die werkelijk haar Zoon is, onze Heer Jezus. De heilige paus herinnerde aan woorden die hij had gesproken tijdens de zondagse Angelus-toespraak op 29 oktober 1978, kort na zijn verkiezing tot opvolger van Petrus. Paus Johannes Paulus II beschreef de rozenkrans als zijn favoriete gebed en benadrukte zowel de eenvoud als de grote diepgang ervan: eenvoudig van vorm, maar diepgaand van inhoud. Hij herinnerde ons eraan: "Tegen de achtergrond van de woorden van het Ave Maria trekken de belangrijkste gebeurtenissen uit het leven van Jezus Christus voor de ogen van de ziel voorbij. Ze krijgen vorm in de volledige reeks van de vreugdevolle, droevige en glorieuze mysteries, en brengen ons in levende gemeenschap met Jezus via – zo zouden we kunnen zeggen – het hart van zijn Moeder. Tegelijkertijd kan ons hart in de tientallen van de rozenkrans alle gebeurtenissen omarmen die het leven van individuen, gezinnen, naties, de Kerk en de hele mensheid vormen – onze persoonlijke zorgen en die van onze naaste, vooral van degenen die het dichtst bij ons staan, die ons het dierbaarst zijn. Zo bepaalt het eenvoudige gebed van de rozenkrans het ritme van het menselijk leven."

Door het bidden van de rozenkrans krijgen we een dieper inzicht in het mysterie van ons leven in Christus, tot eer van God en voor onze redding en die van velen, met name degenen die ons het naaste staan.

De manier waarop we de rozenkrans bidden, bestaat uit het herhalen van woorden die onze diepe liefde voor God uitdrukken. Het is geen vervelende oefening, maar juist de herhaalde uitdrukking van diepe liefde. We raken nooit uitgekeken op de woorden, en we raken nooit uitgekeken op het herhalen ervan, omdat we daardoor steeds dichter bij God komen, die we met heel ons hart liefhebben. Het doel van deze manier van bidden is dat we de mysteries van Gods liefde voor ons, waarover we mediteren, steeds dieper gaan waarderen en er steeds meer mee verenigd raken.

De vorm van het gebed zelf onderstreept het mysterie van de Menswording. God heeft een menselijk hart aangenomen, nu het glorieuze Hart van Jezus, gezeten aan de rechterhand van de Vader, Die met grote genegenheid onze herhaalde uitingen van liefde ontvangt. Paus Johannes Paulus II herinnerde eraan hoe Christus driemaal aan Petrus vroeg: „Heb je Mij lief?” De herhaalde vraag van Christus en het herhaalde antwoord van de heilige Petrus helpen ons de schoonheid te begrijpen van het bidden van de rozenkrans als een herhaald antwoord op onze liefde voor God.

De herhaling is voornamelijk gericht op het Weesgegroet, dat tot Maria is gericht, maar het gebed is, met Maria en door haar voorspraak, gericht tot haar goddelijke Zoon, onze Heer Jezus. Het drukt ons verlangen uit om steeds vollediger met Christus verenigd te zijn, om steeds meer op Christus te gaan lijken. Uiteindelijk is de rozenkrans een buitengewoon prachtige uitdrukking van de dagelijkse bekering van ons leven, waardoor we groeien in heiligheid.

De manier waarop de rozenkrans wordt gebeden, respecteert onze menselijke natuur en betrekt ons hele wezen bij het gebed. De rozenkrans drukt uit dat we volhardend zijn in het zoeken naar Christus boven alle dingen. Zoals paus Johannes Paulus II opmerkte, „belichaamt hij het verlangen dat Christus de adem, de ziel en het ‘alles’ van iemands leven wordt”.

Hij merkte op dat de rozenkrans uitstekend inspeelt op de hedendaagse belangstelling voor meditatief gebed, waarbij men vaak voldoening zoekt in praktijken van andere religies, praktijken die mogelijk gebaseerd zijn op overtuigingen die in strijd zijn met ons geloof. De rozenkrans helpt ons de gewenste meditatie te bereiken op een manier die perfect aansluit bij ons katholieke geloof.

Ieder van ons is geroepen om Christus, die voor ons leeft in de Kerk, te herkennen en Zijn gelaat te aanschouwen. Paus Johannes Paulus II herinnerde ons eraan: Het aangezicht van Christus aanschouwen, het mysterie ervan herkennen te midden van de dagelijkse gebeurtenissen en het lijden van zijn menselijk leven, en vervolgens de goddelijke glans begrijpen die definitief is geopenbaard in de Verrezen Heer, die in glorie aan de rechterhand van de Vader zit: dat is de taak van elke volgeling van Christus en dus de taak van ieder van ons. Door het aangezicht van Christus te aanschouwen, stellen we ons open voor het mysterie van het leven in de Drie-eenheid, ervaren we steeds opnieuw de liefde van de Vader en verheugen we ons in de vreugde van de Heilige Geest. De woorden van de heilige Paulus kunnen dan op ons van toepassing zijn: „Terwijl wij de heerlijkheid van de Heer aanschouwen, worden wij veranderd naar zijn beeld, van heerlijkheid tot heerlijkheid; want dit komt van de Heer, die de Geest is (2 Kor. 3, 18) [b:2 Kor. 3, 18].”

Onze contemplatie van Christus leidt ertoe dat we het mysterie van ons aandeel in het leven van de Heilige Drie-eenheid vollediger aanvaarden, de liefde van God de Vader ervaren en gebruikmaken van de zevenvoudige gave van de Heilige Geest die in ons woont. Er kan in ons leven geen centraler of groter verlangen bestaan dan de contemplatie van Christus door gebed, devotie en de Heilige Liturgie.

Wij erkennen de Heilige Maagd Maria als ons voorbeeld bij het aanschouwen van het gelaat van Christus, want zij heeft Christus in haar schoot ontvangen door de overschaduwing van de Heilige Geest. Vanaf het moment van Zijn ontvangenis, nog voordat zij Hem kon zien, begon Maria haar aandacht uitsluitend aan Christus te wijden. Paus Johannes Paulus II merkte op: „Niemand heeft zich ooit zo trouw gewijd aan de contemplatie van het gelaat van Christus als Maria.” Vanaf het moment dat haar ogen bij Zijn geboorte voor het eerst op Christus rustten, is zij nooit opgehouden naar Hem te kijken. Zij was inderdaad Zijn eerste en beste leerling.

Zoals de heilige paus opmerkte, bad Maria al vanaf de aankondiging een soort rozenkrans. Zij dacht voortdurend na over het mysterie van de verlossende incarnatie in de gebeurtenissen uit het leven van haar Zoon, Gods Zoon, de Verlosser. De rozenkrans is onze manier om aan Maria’s zijde te blijven en stil te staan bij de verschillende momenten van het mysterie van Gods liefde voor ons in Jezus Christus.

De rozenkrans en contemplatie
In dit verband moet worden benadrukt dat de rozenkrans alleen effectief kan worden gebeden als hij contemplatief wordt gebeden. De rozenkrans mag nooit worden gereduceerd tot louter mechanische herhaling van gebeden. Integendeel, door „een rustig ritme en een bedachtzaam tempo“ helpt de herhaling van de gebeden ons om diep na te denken over de verschillende momenten of mysteries van het grote mysterie van de verlossende menswording. Bij het bidden van de rozenkrans moeten we ons naast Maria plaatsen en door haar ogen het mysterie van Gods liefde voor ons in Jezus Christus aanschouwen.

Bij het bidden van de rozenkrans gedenken we, samen met Maria, de mysteries van onze verlossing in bijbelse zin. Met andere woorden: de mysteries die we gedenken zijn niet alleen gebeurtenissen uit het verleden, maar worden vandaag de dag opnieuw aanwezig gemaakt omdat Christus uit de dood is opgestaan en in glorie aan de rechterhand van de Vader zit. Wat Christus heeft gedaan door Zijn komst, Zijn openbare bediening, Zijn lijden en sterven, en Zijn verrijzenis en hemelvaart, blijft Hij doen in de Kerk, vooral door de heilige liturgie. Hier worden we herinnerd aan een belangrijk punt dat eerder naar voren is gebracht. De rozenkrans ondersteunt onze deelname aan de heilige liturgie en helpt ons de vruchten van die deelname te verwezenlijken in de heiligheid van het dagelijks leven.

Terwijl we de mysteries overdenken, stellen we ons open om de genade te ontvangen die Christus voor ons heeft verworven. We ontvangen de genade van Christus vooral via de Heilige Eucharistie en de andere sacramenten. Het bidden van de rozenkrans helpt ons om diep in ons wezen te verwerken wat de Heilige Liturgie voor ons aanwezig maakt: de verlossende daad van Christus. Zoals paus Johannes Paulus II het uitdrukte, is de Heilige Liturgie „een verlossende daad bij uitstek”, terwijl de rozenkrans „een heilzame contemplatie” is.

Door het bidden van de rozenkrans leren we Christus kennen via Maria. Paus Johannes Paulus II herinnerde ons eraan dat de Heilige Geest, die in ons woont, ons naar alle waarheid leidt, namelijk naar Christus, de volheid van de waarheid. Maar van alle schepselen is het vooral Maria die ons kan leren Christus dieper te kennen, want geen enkel schepsel kent Christus beter dan Maria.

Bij het bidden van de rozenkrans volgen we het voorbeeld van de bedienden op de bruiloft te Kana, die door Maria naar Christus werden gestuurd en van haar de opdracht kregen om te doen wat Hij hun zou zeggen. Zij hadden het voorrecht om getuige te zijn van het eerste wonder van Zijn openbare bediening. In Kana toonde onze Heilige Moeder zich de beste lerares, degene die ons helpt om het gelaat van Christus te aanschouwen, opdat wij Hem, Zijn leer en Zijn verlossingswerk mogen begrijpen.

Samen met Maria vragen we God om uitleg over de mysteries die we overdenken, en we overdenken ze in ons hart door het herhalen van het Weesgegroet. Paus Johannes Paulus II herinnert ons eraan dat Maria niet alleen een voorbeeld is van het leren kennen van Christus, maar dat zij voor ons ook de zevenvoudige gave van de Heilige Geest verkrijgt, waardoor we tot een diepere en vollediger kennis van Christus komen.

Christus leren kennen is geen academische oefening, maar het leren kennen van de Wijnstok waaraan wij door het doopsel zijn geënt als levende ranken. Wij zijn geroepen om steeds volmaakter te worden naar het beeld van Christus, van Wie wij ons geestelijk leven putten, zoals ranken leven putten uit de wijnstok. De heilige paus herinnerde aan de treffende woorden van de heilige Paulus in zijn brief aan de Filippenzen, dat wij „de gezindheid van Christus” moeten hebben (Fil. 2, 5) [b:Fil. 2, 5]. Hij herinnerde ook aan het treffende beeld van de heilige Paulus, wanneer hij schrijft dat wij geroepen zijn „de Heer Jezus Christus aan te doen” (Rom. 13, 14; Gal. 3, 27) [b:Rom. 13, 14; Gal. 3, 27].

Overpeinzing en smeekbede
Het bidden van de rozenkrans wordt voor ons de weg om onze vriendschap met Christus te verdiepen en steeds meer op Hem te gaan lijken. Groeien in de gelijkenis van Christus is voor ons duidelijk een worsteling, want we strijden tegen de gevolgen van de erfzonde in ons leven. We vertrouwen op de moederlijke zorg van Maria, we zoeken haar nabijheid, opdat zij ons mag helpen ons leven te vormen naar de gedachten en het hart van Christus. Dit is wat we bedoelen wanneer we onze Heilige Moeder Middelares van Genade noemen. Onze devotie tot Maria is altijd een toewijding aan Christus, naar Wie zij ons trouw leidt. De rozenkrans is een uitstekend voorbeeld van hoe Maria de bemiddelaarster is van de genade waardoor wij steeds meer op Christus gaan lijken. Paus Johannes Paulus II schreef: „Nooit zijn het leven van Jezus en dat van Maria zo diep met elkaar verbonden als in de rozenkrans. Maria leeft alleen in Christus en voor Christus!”

Onze Heer Jezus Christus is de enige Middelaar, de Weg van ons gebed. Maria leidt ons, door haar unieke medewerking aan het verlossingswerk van Christus, naar Christus; zij wijst ons de Weg. Zij pleit voor ons, zoals zij voor de pasgetrouwden pleitte tijdens de bruiloft te Kana. Maria pleit voor ons en legt onze noden voor aan haar Zoon. Wij vragen om Maria’s voorspraak, „in het vertrouwen dat haar moederlijke voorspraak alles uit het hart van haar Zoon kan verkrijgen“.

De rozenkrans is daarom „zowel meditatie als smeekbede“. Samen met Maria mediteren we over de heilsmysteries, en vervolgens roepen we haar voorspraak in. „Wanneer we in de rozenkrans een beroep doen op Maria, het heiligdom van de Heilige Geest (Lc. 1, 35) [b:Lc. 1, 35], pleit zij voor ons bij de Vader die haar met genade heeft vervuld en bij de Zoon die uit haar schoot is geboren, terwijl zij met ons en voor ons bidt.“

Door het bidden van de rozenkrans wordt het mysterie van Christus ons opnieuw geopenbaard en worden nieuwe aspecten van ons christelijk leven belicht. De rozenkrans biedt ons daarom „een belangrijke catechetische gelegenheid” . De altijd maagdelijke Maria blijft Christus verkondigen door middel van de rozenkrans, en door het bidden van de rozenkrans groeit onze kennis van Christus. Paus Johannes Paulus II herinnert ons eraan hoe de rozenkrans in de geschiedenis van de Kerk een doeltreffend middel was om de gelovigen te wapenen tegen valse leerstellingen.

Tegenwoordig heerst er wijdverbreide verwarring over de geloofsleer. De rozenkrans is een krachtig middel om dergelijke verwarring te bestrijden en de waarheid over Christus en de Kerk te verkondigen. De heilige paus vraagt: „Waarom zouden we niet opnieuw onze toevlucht nemen tot de rozenkrans, met hetzelfde geloof als degenen die ons zijn voorgegaan?“ Hij concludeert: „De rozenkrans behoudt al zijn kracht en blijft een waardevol pastoraal hulpmiddel voor elke goede evangelisator.“

Thuis, op onze katholieke scholen en in onze programma’s voor godsdienstonderwijs zal het bidden van de rozenkrans ons helpen om het geloof en de geloofspraktijk op integere wijze door te geven. Ook in onze programma’s voor volwassenen die niet gedoopt zijn, of die wel gedoopt zijn en opgenomen willen worden in de volledige gemeenschap van de katholieke Kerk, of die katholiek gedoopt zijn maar geen catechese hebben genoten, kan de rozenkrans een uiterst doeltreffend middel zijn voor evangelisatie en catechese. De rozenkrans blijft, wanneer hij op de juiste wijze wordt gebeden, altijd, in de woorden van paus Johannes Paulus II, „een heilzame contemplatie”.

Twee bijzondere intenties
Toen paus Johannes Paulus II ons de rozenkrans als dagelijks gebed aanbeval, vroeg hij ons om te bidden voor twee bijzondere intenties: vrede en het gezin: „de zaak van de vrede in de wereld en de zaak van het gezin”.

Hij herinnerde ons eraan dat het nieuwe millennium begon met de onbeschrijfelijke terroristische aanslagen van 11 september 2001, en dat terrorisme, burgeroorlogen en oorlogsvoering overal ter wereld voorkomen. De rozenkrans is ons middel om onze blik te richten op Christus, die als enige ons vrede schenkt. Tijdens het afgelopen millennium hebben de pausen de gelovigen herhaaldelijk aangespoord om de rozenkrans te bidden voor vrede. Door de rozenkrans zal vrede worden bereikt in ons persoonlijke leven en in de wereld. Denk aan de enorme kracht van de rozenkrans die Gods volk in 1571 bij de Slag bij Lepanto heeft gered.

Laten we ook de instructie gedenken die Onze-Lieve-Vrouw in 1917 in Fatima aan de heiligen Francisco en Jacinta Marto en de eerbiedwaardige Lucia dos Santos heeft gegeven. In alle verschijningen van 13 mei tot 13 oktober wordt het bidden van de Heilige Rozenkrans aangedrongen als essentieel voor de bekering van zondaars en de transformatie van de wereld. Onze-Lieve-Vrouw verschijnt met de Heilige Rozenkrans in haar hand. Onze-Lieve-Vrouw van Fatima staat terecht bekend als Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, want haar verschijningen en boodschap onderstrepen de kracht van het bidden van de Heilige Rozenkrans bij het aanpakken van de ernstige situatie van onze tijd. Op 13 oktober, nadat de Maagd Maria had gevraagd om de bouw van een kapel ter ere van haar als Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans en had aangedrongen op het dagelijks bidden van de rozenkrans, alsmede op berouw en genoegdoening voor zonden, schonk God het Zonnewonder, zoals Onze-Lieve-Vrouw had beloofd, om het geloof te bevestigen in de boodschap die zij in Fatima aan de wereld had gebracht.

Voor ons als individuen leidt de bezinning op Christus vanzelf tot het verlangen naar verzoening en vrede. Christus heeft door Zijn verlossende lijden en dood alle muren afgebroken die ons scheiden, de muren die door de zonde zijn ontstaan. Door samen met Maria naar Christus te gaan, vinden we Zijn vrede en worden we in staat gesteld om Zijn vrede aan anderen door te geven. De Heilige Vader vraagt ons om de rozenkrans te bidden, in het bijzonder voor vrede in het Heilige Land, het land dat door Christus heilig is gemaakt. Juist vandaag moet bij elk rozenkransgebed de vredeswens voor het Heilige Land in gedachten worden gehouden.

De rozenkrans is van nature een gebed voor vrede, want hij is gericht op een steeds nauwere verbondenheid met Christus, de Vredevorst. Bovendien ervaren we de vrede van Christus in ons leven door het bidden van de rozenkrans. Men kan de rozenkrans niet oprecht bidden zonder te hopen op de blijvende vrede die Christus kwam vestigen toen Hij ter wereld kwam. Hoe vurig zouden we in deze tijd de rozenkrans moeten bidden voor vrede in de hele wereld, en met name in het Heilige Land en in Oekraïne.

Ten tweede vroeg paus Johannes Paulus II de gelovigen om te bidden voor het gezin, “de primaire cel van de samenleving” en de eerste plaats waar we God leren kennen, liefhebben en dienen. Hij herinnerde ons eraan dat het gezinsleven vandaag de dag voortdurend onder vuur ligt en de hulp nodig heeft die voortkomt uit het bidden van de rozenkrans. Hij prees in het bijzonder het gezamenlijk bidden van de rozenkrans in het gezin aan als tegengif tegen de vele krachten die gezinsleden gemakkelijk van elkaar kunnen vervreemden en zelfs het gezinsleven kunnen vernietigen. Vandaag denken we aan de aanvallen op de essentie zelf van het huwelijk en op de onvergelijkbare vrucht daarvan, het gezin. Hoe krachtig zal de bezinning op de mysteries van de Heilige Drie-eenheid en de Heilige Familie zijn in de strijd tegen de vele krachten die vijandig staan tegenover het menselijk leven, tegenover de seksuele identiteit van man en vrouw, en tegenover de godsdienstvrijheid die gehoorzaamheid mogelijk maakt aan de goede orde die God in de natuur en, bovenal, in het menselijk hart heeft ingeschreven.

Paus Johannes Paulus II drong ook aan op een terugkeer naar het bidden van de rozenkrans in het gezin. Hij wees er terecht op: „Door hun blik op Jezus te richten, herwinnen de afzonderlijke gezinsleden ook het vermogen om elkaar in de ogen te kijken, te communiceren, solidariteit te tonen, elkaar te vergeven en hun verbond van liefde vernieuwd te zien in de Geest van God.” Zoals de eerbiedwaardige pater Patrick Peyton ons zo indringend heeft geleerd, moet het gebed in het gezin, en met name het bidden van de rozenkrans, de kern vormen van het apostolaat van het gezinsleven. Het is van cruciaal belang dat we dit krachtige gebed aan onze kinderen doorgeven, zodat het van hen zal zijn wanneer ze het het hardst nodig hebben. Paus Johannes Paulus II spoorde alle gelovigen met de volgende woorden aan: „Ik richt mij tot jullie allen, broeders en zusters in elke levensstand, tot jullie, christelijke gezinnen, tot jullie, zieken en bejaarden, en tot jullie, jongeren: neem de rozenkrans opnieuw vol vertrouwen ter hand. Herontdek de rozenkrans in het licht van de Heilige Schrift, in harmonie met de liturgie en in de context van jullie dagelijks leven.”

Hoe toepasselijk is het dat we vandaag de Heilige Rozenkrans bidden in het kader van een processie, waarbij we Onze-Lieve-Heer, op voorspraak van Onze-Lieve-Vrouw, vragen om de stad en het land, elk gezin en ieder individu te zegenen.

Twee bezwaren tegen het bidden van de Heilige Rozenkrans
Paus Johannes Paulus II ging ook in op twee bezwaren tegen het bidden van de Rozenkrans. Het eerste vloeit voort uit „een zekere crisis van de Rozenkrans”, in het verlengde van de nadruk op de heilige liturgie tijdens het Tweede Vaticaans Oecumenisch Concilie. Voor sommigen betekent de centrale rol van de heilige liturgie – zowel na het Concilie als vandaag de dag nog steeds – dat de rozenkrans het belang heeft verloren dat hij vóór het Tweede Vaticaans Oecumenisch Concilie in ons gebedsleven had. Paus Johannes Paulus II reageerde op dit bezwaar door te verwijzen naar de leer van paus Paulus VI, die opmerkte dat de rozenkrans geenszins in strijd is met de liturgie, maar deze juist ondersteunt en getrouw weergeeft. Met andere woorden: het bidden van de rozenkrans leidt tot het verlangen naar de genade die ons ten deel valt via de sacramenten en sacramentalia. Tegelijkertijd weerspiegelen de mysteries van de rozenkrans het aandeel in de verlossende incarnatie van Christus dat ons toekomt door deelname aan de heilige liturgie. Het bidden van de rozenkrans bereidt ons voor op deelname aan de liturgie en helpt ons om in ons dagelijks leven de vruchten van onze liturgische deelname te verwezenlijken.

Het tweede bezwaar is dat de nadruk op de rozenkrans de oecumene in de weg staat. Onze Heilige Vader reageert hierop op een heldere en doeltreffende manier door ons eraan te herinneren dat de rozenkrans volledig gericht is op Christus, het middelpunt van ons geloof. Net als onze Heilige Moeder tijdens de bruiloft te Kana leidt de rozenkrans, haar gebed, ons ertoe het gelaat van Christus te aanschouwen en te doen wat Christus van ons vraagt. Aangezien de rozenkrans leidt tot een dieper begrip en een dieper beleven van het mysterie van Gods liefde voor ons in Jezus Christus, is hij een uiterst doeltreffend middel om de christelijke eenheid te bevorderen.

Christus vertrouwde, toen Hij aan het kruis stierf, de Kerk toe aan de zorg van Zijn moeder en vertrouwde Zijn moeder toe aan de Kerk, vertegenwoordigd door de heilige Johannes, de apostel en evangelist. De Heilige Moeder vervult haar moederlijke zorg op de meest doeltreffende wijze door het dagelijks bidden van de rozenkrans. Hoe vaak heeft de Moeder van God haar verlangen kenbaar gemaakt dat wij de rozenkrans zouden bidden voor het heil van de wereld. Paus Johannes Paulus II herinnerde in het bijzonder aan de verschijningen van de Heilige Moeder in Lourdes in 1854 en in Fatima in 1917. Lourdes en Fatima blijven plaatsen van intense devotie waar pelgrims vanuit de hele wereld naartoe reizen. Op deze bedevaartsoorden leren pelgrims op een bijzondere manier het belang van het bidden van de rozenkrans voor de heiligheid van het leven en de bekering van de wereld.

Ik herinner me nog levendig mijn ervaring als seminarist tijdens de zomer na mijn eerste jaar theologische studie. Samen met een klasgenoot uit Milwaukee maakte ik in augustus een pelgrimstocht naar Lourdes. Ik was onder de indruk van de grote menigte gelovigen die naar het heiligdom van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes was gekomen, op zoek naar troost en hoop. Op de eerste avond van ons bezoek werd de rozenkrans gebeden en vond er een processie plaats waarbij de pelgrims werden gezegend met het Allerheiligste Sacrament, dat in de monstrans was uitgesteld. Toen het Allerheiligste Sacrament dichterbij kwam, waar mijn klasgenoot en ik stonden, bleef iemand achter mij maar naar voren dringen. Enigszins geïrriteerd draaide ik me om en zag een jonge moeder die haar kind met het syndroom van Down omhoog hield om door onze Heer in de Heilige Eucharistie gezegend te worden. Ik zal nooit het stralende, sterke geloof vergeten dat op haar gezicht te zien was.

Conclusie
Tot slot herinnerde paus Johannes Paulus II aan de heiligen voor wie de rozenkrans een heel bijzonder middel was om te groeien in heiligheid van leven. Hij noemde in het bijzonder de heilige Louis-Marie Grignion de Montfort, die *Het geheim van de rozenkrans* schreef. De geschriften van de heilige Louis de Montfort oefenden een bijzonder sterke invloed uit op de heilige paus, die zijn motto ontleende aan de woorden van de toewijding die de heilige Louis had voorgesteld: *Totus Tuus* (Geheel de Uwe).

Hij noemde ook de heilige Pio van Pietrelcina, die zo’n grote devotie had voor onze Heilige Moeder en voor het bidden van de rozenkrans. De heilige Pio ligt in de tijd heel dicht bij ons, aangezien hij pas op 23 september 1968 is overleden. Slechts twee dagen voor zijn dood gaf de heilige Pio nogmaals zijn vaste instructie: Onze-Lieve-Vrouw lief en zorg dat zij bemind wordt. Bid de rozenkrans, bid hem altijd en zo vaak als je kunt.

Paus Johannes Paulus II heeft Padre Pio op 16 juni 2002 heilig verklaard.

Hij noemde ook de zalige Bartolo Longo, die in Pompei de Kerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Heilige Rozenkrans liet bouwen en die, met de bijzondere steun van paus Leo XIII, „de christocentrische en contemplatieve kern van de rozenkrans bevorderde”. Ik heb het heldhaftige voorbeeld van de eerbiedwaardige pater Patrick Peyton, C.S.C., al genoemd. Het voorbeeld van de heiligen zou ons moeten overtuigen van de kracht die het dagelijks bidden van de rozenkrans biedt om te groeien in heiligheid.

Als u dat nog niet doet, dring ik er bij u op aan om er een gewoonte van te maken dagelijks het gelaat van Christus te aanschouwen door het bidden van de rozenkrans. In het bijzonder dring ik er bij u op aan om uw dagelijkse rozenkrans op te dragen voor de vrede in de wereld, met name in het Heilige Land en Oekraïne, en voor de eenheid en harmonie van alle christelijke gezinnen. Bedenk eens welke krachtige genade ons land en de wereld ten deel zou vallen, als gezinnen dagelijks samen de rozenkrans zouden bidden.

Moge het plechtige bidden van de Heilige Rozenkrans met de processie ons vandaag allen leiden tot een diepere waardering voor de kracht van de Heilige Rozenkrans. Moge het ons allen leiden tot het trouw dagelijks bidden van de Heilige Rozenkrans. Mogen wij navolgen wat de mysteries van de Allerheiligste Rozenkrans inhouden en verkrijgen wat zij beloven. Amen.

Dank u voor uw aandacht. Moge God u en uw gezinnen zegenen.