Bij gelegenheid van de Dag van de heiliging van Priesters

Geliefde broeders in het priesterschap,

op de dag waarop de Kerk het doorboorde Hart van haar Heer aanschouwt, waaruit een onuitputtelijke bron van vrede en eenheid voor de hele mensheid voortvloeit, richt ik allereerst tot mijzelf en tot u allen de woorden die God tot het volk van Israël sprak: „Wees heilig, want Ik, de Heer, uw God, ben heilig” (Lev. 19, 2)[b:Lev. 19, 2]. (1 Pt. 1, 16)[[b:1 Pt. 1, 16]] Deze goddelijke oproep doorkruist de eeuwen en klinkt ook vandaag nog krachtig door voor elke gelovige en, op een bijzonder veeleisende manier, voor ons priesters. Heiligheid is geen optie onder vele andere, noch een abstract ideaal: zij raakt de identiteit zelf van elke persoon die wil deelnemen aan het leven van de Verrezene.

Heiligheid is deelname aan het mysterie van Christus
God nodigt ons uit om deel te nemen aan zijn eigen heiligheid. Wanneer Hij ons roept om heilig te zijn omdat Hij heilig is, wijst Hij ons de weg die we moeten bewandelen: ons laten vormen naar Zijn Hart. En voor ons, geliefde broeders, is deze oproep bijzonder ingrijpend. De Heer heeft beloofd: “Ik zal jullie herders naar mijn hart geven, die jullie met wijsheid en inzicht zullen leiden” (Jer. 3, 15)[b:Jer. 3, 15]. De heiligheid die van ons wordt gevraagd, is een vertrouwensvolle overgave: ons laten veranderen door zijn Heilige Geest. En toch komt juist hier de grote paradox van ons priesterlijk leven naar voren: we zijn geroepen om deel te hebben aan de heiligheid van God zelf, maar we dragen deze schat in aarden vaten (2 Kor. 4, 7)[[b:2 Kor. 4, 7]], we zijn beperkt en onvolmaakt, vaak getekend door zwakheden en vermoeidheid, soms door wonden. Hoe kan een menselijk hart, dat zo kwetsbaar is, beantwoorden aan een zo hoge roeping? De priester beleeft deze spanning, maar weet waar hij vrede kan vinden: in de open zijde van de Heer Jezus.

Een weg van vereniging
De vereniging van ons hart met het Hart van Christus is geen ervaring die voorbehouden is aan een selecte groep uitverkorenen, maar een sacramentele, eucharistische weg die zich in het dagelijks leven voltrekt. Geliefde broeders, bij de wijding zijn we gelijkvormig gemaakt aan Christus, maar we moeten de gave van de genade altijd in ons doen herleven door de dagelijkse viering van de eucharistie, het gebed, de overdenking van het Woord van God en de nederige dienst aan onze broeders en zusters. Laten we in alles verenigd blijven met Christus: in wat we doen en in wat ons dagelijks overkomt. Dan zal de heiligheid, die tevergeefs met geïsoleerde inspanningen wordt gezocht, zich openbaren voor wat ze is: een beantwoording van de genade die ons voorafgaat, ons ondersteunt en ons transfigureert. Er bestaan immers geen afzonderlijke compartimenten in onze menselijkheid. Het gebed, de bediening, de relaties, de vermoeidheid, de vreugden en de mislukkingen, zelfs de schijnbaar verloren tijd of de liefde die verspild lijkt, alles wordt een bevoorrechte plaats waar God en zijn oneindige liefde zich openbaren.

De priester met een oprecht, eenvoudig en zuiver hart is contemplatief te midden van de actie, barmhartig, trouw in de beproeving, vreugdevol in de zelfgave. De wereld heeft grote behoefte aan herders die niet alleen woorden of programma’s aanbieden, maar het levende getuigenis van een verzoend hart, en zo de aangename geur van de heiligheid van Christus verspreiden. Een standvastig priesterleven, gevormd naar het Hart van Jezus, is een geloofwaardig teken van eenheid, vrede en barmhartigheid. Zo kunnen wij, in een tijd die gekenmerkt wordt door verdeeldheid en angst, vredestichters zijn, getuigen van de tederheid van de Goede Herder, die weet hoe Hij de verspreiden moet verzamelen en de gewonden moet verzorgen, en onze ijver is geen onrust, maar het overvloeien van een liefde die “extase is, uitgaan is, gave is, ontmoeting is” Dilexit Nos, 28[[9368|28]]

Het Hart van Christus is het hart van de heiligen
Het antwoord op de roeping om heilig te zijn ligt niet zozeer in de inspanning van ascese en volmaaktheid, hoewel die noodzakelijk is, maar in het vertrouwensvol aanvaarden van de liefde die geopenbaard is in het doorboorde Hart van Jezus. De apostel Johannes laat ons de geopende zijde van de Gekruisigde aanschouwen (vgl. Joh 19,34), waarin God ons definitief laat zien hoe Hij heilig is: niet in de ontoegankelijke afstand van een afgescheiden volmaaktheid, maar in een liefde die zich zo ver geeft dat zij zich laat verwonden en daardoor een bron van barmhartigheid en leven kan worden. Het Heilig Hart van Jezus is het icoon bij uitstek van de liefde van God: een almachtige liefde juist omdat zij in staat is zich kwetsbaar te maken, pijn in genade te veranderen, lijden in hoop.

Dat gezegende Hart is dus de “plaats” waar heiligheid zich openbaart als nabijheid en tederheid. De heiligheid van de priester kan zich dan manifesteren in nederige en moedige nabijheid, in het van iedereen en voor iedereen zijn, waarbij de poort van de omheining opengehouden wordt zodat velen kunnen binnenkomen en weidegrond en rust kunnen vinden. (Joh. 10, 9)[[b:Joh. 10, 9]] Daarom wordt van ons een relatie met God gevraagd die ons niet van de mensen verwijdert, maar ons dicht bij iedereen brengt, die geduldige, tedere harten vormt, die in staat zijn tot nabijheid, medeleven en luisteren. Zo wordt, door de vereniging van ons onvolmaakte hart met het doorboorde Hart van Jezus, onze weg naar heiligheid verwezenlijkt. Wij leven niet meer, maar Christus leeft in ons. (Gal. 2, 20)[[b:Gal. 2, 20]] Een dergelijke heiligheid beleeft men niet in eenzaamheid. Zorg voor de broederschap onder de priesters: zoek elkaar op, luister naar elkaar, steun elkaar. De priester die zich afzondert, dooft langzaam uit; de priester die met zijn broeders meegaat, groeit. De heilige Augustinus herinnert ons hier nogmaals aan: “Hoe zouden we niet in de duisternis terechtkomen? Door onze broeders lief te hebben. Wat is het bewijs dat we onze broeders liefhebben? Dit: dat we de eenheid niet verbreken en de naastenliefde in acht nemen” II, 3[[2001]]

Geliefde priesters, vernieuw elke dag uw “hier ben ik” voor het doorboorde Hart van Christus. Geef u volledig aan Hem over, opdat u zijn volk kunt liefhebben met dezelfde liefde waarmee Hij het liefheeft. En herinner u met vreugde, zoals de Heilige Pastoor van Ars graag herhaalde, dat "het priesterschap de liefde van het Hart van Jezus is" Aan de priesters bij het begin van het "Jaar van de priester" bij gelegenheid van de 150e "dies natalis" van Johannes Maria Vianney, 1[[3005|1]] Deze liefde is een onderpand en een garantie dat niets van ons verloren zal gaan, als wij ons geheel overgeven en aanbieden. Ik vertrouw u allen toe aan de Maagd Maria, Moeder van de Priesters. Moge Zij, die het mysterie van de Zoon in haar hart bewaarde, ons leren het Hart van Christus, de Verlosser van de wereld, in ons te bewaren en te laten kloppen.

12 juni 2026, Hoogfeest van het Heilig Hart van Jezus.

LEONE PP. XIV