Succes mag ons niet hoogmoedig maken, tegenslag niet wanhopig

Dierbare broeders en zusters, een fijne zondag!

Vandaag vertelt het evangelie ons over Jezus die, op het Meer van Galilea, midden in een storm naar de discipelen toe komt door over het water te lopen. Vgl: Mt. 14, 22-33 [[b:Mt. 14, 22-33]]

Na het wonder van de broden en de vissen Vgl: Mt. 14, 13-21 [[b:Mt. 14, 13-21]] spoort de Meester zijn volgelingen aan om in de boot te stappen en uit te varen, terwijl Hij zich alleen op de berg terugtrekt om te bidden. Ver van de oever zijn zij echter overgeleverd aan de wind en hebben zij moeite om vooruit te komen. Na een succesvolle ervaring, waarin zij de hoofdrol hadden gespeeld bij een wonderbaarlijk teken, voelen zij zich nu machteloos en bevreesd tegenover de dreiging van de golven en de tegenwind.

Tegen het einde van de nacht komt Jezus hen tegemoet over het woelige water, en uit angst verwarren zij Hem met een spook (Mt. 14, 26) [b:Mt. 14, 26]. Maar Hij zegt tegen hen: „Wees moedig, ik ben het, wees niet bang!” (Mt. 14, 27) [b:Mt. 14, 27]. De aanwezigheid van de Heer verandert alles: Petrus slaagt er zelfs in enkele stappen over de golven naar Hem toe te zetten; dan schrikt hij, zinkt weg en Jezus redt hem. Wanneer de Meester vervolgens in de boot stapt, bedaart de storm, en dan stroomt er spontaan uit het hart van de discipelen de geloofsbelijdenis: ‘U bent werkelijk de Zoon van God!’ (Mt. 14, 33) [b:Mt. 14, 33].

Om zover te komen, was het voor hen niet voldoende om getuige te zijn geweest van een wonder, noch om succes te hebben gehad voor het oog van de mensen: ze moesten de ervaring van hun zwakheid doormaken en daarin de aanwezigheid van God herkennen. Alleen zo konden ze hun ogen en hun hart werkelijk openen voor Zijn nabijheid en vrede vinden, zelfs midden in de storm.

Op een dag, enige tijd later, zal Jezus tegen hen zeggen: „Als jullie geloof hebben en niet twijfelen (...), als jullie tegen deze berg zeggen: ‘Hef je op en werp je in de zee’, dan zal dat gebeuren“ (Mt. 21, 21) [b:Mt. 21, 21]. En precies dat hebben zij op het meer ervaren: de vrede van Christus, die op de berg had gebeden, heeft hen bereikt temidden van de woede van de wateren.

Dit wonder leert ons dus iets belangrijks: allereerst om ons niet te verheffen bij succes en nooit hoog van onszelf op te geven; en tegelijkertijd om niet te wanhopen, zelfs niet in donkere momenten, wanneer we ons machteloos voelen tegenover de problemen en het, ondanks onze inspanningen, lijkt alsof we meer achteruitgaan dan vooruitkomen. Onder welke omstandigheden dan ook, Jezus laat ons niet in de steek en, als we Hem nederig verwelkomen in de boot van ons leven – door gebed, door de sacramenten, door te luisteren naar Zijn Woord –, zullen we in Hem vrede vinden, licht en kracht voor onze weg.

Moge Maria ons helpen om zo te leven, in vertrouwensvolle overgave aan God, Zij die vanwege haar geloof zalig is verklaard. Vgl: Lc. 1, 45 [[b:Lc. 1, 45]]

Na het bidden van het Angelusgebed

Dierbare broeders en zusters,

Ik blijf de tragische situatie in Soedan, met name in de stad El-Obeid, met bezorgdheid volgen. Terwijl ik mijn geestelijke verbondenheid met alle inwoners van het land uitdruk, herhaal ik mijn oproep aan de gezagsdragers om humanitaire corridors voor de burgerbevolking te waarborgen. Tegelijkertijd dring ik er bij de internationale gemeenschap op aan om de inspanningen te steunen die gericht zijn op het tot stand brengen van een onmiddellijk staakt-het-vuren. Laten we bidden dat de Heer degenen die lijden moge ondersteunen, de harten van degenen die geweld zaaien moge bekeren en de langverwachte vrede moge schenken.

Er blijven schrijnende berichten binnenkomen over onschuldige mensen die in Oekraïne en Rusland zijn gedood en gewond geraakt. Tragische gebeurtenissen volgen elkaar op, ja, ze nemen zelfs toe, en eisen steeds meer burgerslachtoffers, waaronder ook kinderen. Mijn gedachten gaan uit naar de families van de slachtoffers, de gewonden en allen die lijden onder het huidige conflict. Gezien al dit leed herhaal ik mijn hartelijke oproep om het humanitair recht te eerbiedigen en dat beide partijen de aanvallen op burgerdoelen staken. Oorlog leidt alleen maar tot nog meer oorlog en veroorzaakt enorm veel leed. Het is tijd om de spiraal van geweld te doorbreken en ruimte te maken voor diplomatie en dialoog om de weg naar vrede te effenen.

En nu heet ik jullie allemaal welkom, Romeinen en pelgrims uit verschillende landen!

Ik groet in het bijzonder de jongeren van de Gemeenschap Santa Maria Maddalena uit het bisdom Milaan, die de Via Francigena van Siena naar Rome hebben afgelegd; evenals de scouts uit Enna, die hun kamp hebben opgeslagen in de Colli Romani, en de jongeren uit Pernumia, bisdom Padua.

De aanwezigheid van zoveel jongerengroepen, die ervoor kiezen om een paar vakantiedagen te besteden aan vormende activiteiten en vriendschap, is een teken van hoop; net zoals het evenement van de jonge franciscanen dat was, die ik afgelopen donderdag in Assisi met veel vreugde heb mogen ontmoeten.

Aan jullie allemaal, jongens en meisjes die naar mij luisteren, wil ik eraan herinneren dat de liturgische kalender deze dagen enkele prachtige heiligen en heiligen voorstelt, die ik jullie uitnodig beter te leren kennen: gisteren de grote Sint-Dominicus, stichter van de Predikheren; vandaag de Heilige Teresa Benedicta van het Kruis, Edith Stein, karmelietes die in Auschwitz werd vermoord en medepatrones van Europa; morgen de heilige Laurentius, diaken van de Kerk van Rome; overmorgen de heilige Clara van Assisi, die een welgesteld leven achter zich liet om de arme en nederige Jezus te volgen, naar het voorbeeld van haar stadsgenoot, de heilige Franciscus. Geliefde jongeren, laat jullie inspireren door deze voorbeeldige getuigen van het Evangelie!

Bedankt allemaal voor jullie aanwezigheid en een fijne zondag!