Leer de kostbare parel van Gods koninkrijk te herkennen

Dierbare broeders en zusters, goede zondag!

Centraal in de leer van Jezus staat het mysterie van het koninkrijk van God, dat in het evangelie van vandaag wordt vergeleken met een parel en een schat. Vgl: Mt. 13, 44-52 [[b:Mt. 13, 44-52]] De gelijkenissen laten de verrassing zien van iemand die iets vindt waarop hij zelfs niet had durven hopen. Daardoor lijkt alles verkopen of achterlaten niet langer een opoffering, maar juist een winst. Vanaf de eerste bladzijden van het Evangelie laten de evangelisten zien hoe onweerstaanbaar Jezus’ oproep is om Hem te volgen: een vrije oproep, maar tegelijk zo dringend dat mensen er meteen gehoor aan geven, gedreven door een diep verlangen. Dat is een eerste belangrijk aspect van de manier waarop God nabij komt en zich laat vinden: de ontmoeting met zijn koninkrijk is een keerpunt dat het leven niet vernauwt, maar verruimt. Als er iets moet veranderen, dan is dat omwille van méér mogelijkheden, niet van minder.

Er is nog een tweede aspect waaraan Jezus veel belang lijkt te hechten. De verborgen schat in de akker wordt waarschijnlijk gevonden door een landbouwer; de parel daarentegen wordt als bijzonder kostbaar herkend door een koopman, wellicht een reiziger. Daarna volgen nog twee gelijkenissen waarin vissers en een schriftgeleerde, vertrouwd met oude en nieuwe dingen, de hoofdrol spelen. Er zijn nog andere gelijkenissen waarin het koninkrijk zichtbaar wordt in een vrouw die meel kneedt, een andere die haar huis op orde brengt, een koning die een oorlog voorbereidt, een man die een toren wil bouwen, beheerders die betalingen of investeringen regelen, herders en landbouwers. Kortom, het koninkrijk van God openbaart zijn onschatbare schoonheid langs heel verschillende wegen, maar roept iedereen – mannen en vrouwen, jongeren en ouderen, armen en rijken – op tot een diepe vernieuwing. Iedereen kan het begrijpen en wordt erdoor aangetrokken.

Ook vandaag is de Kerk een gemeenschap van mensen die verschillen in afkomst, cultuur, talenten en verantwoordelijkheden, maar die allen geroepen zijn zich één te weten in Jezus Christus. Hij is de verborgen schat, de kostbare parel, het net dat hen verzamelt die verspreid zijn. Vanaf het begin heeft Jezus mensen geroepen en rond zich verzameld die elkaar anders nooit zouden hebben ontmoet. Juist zo heeft Hij laten zien dat God geen onderscheid maakt tussen mensen en dat zijn uitverkiezing een bijzondere liefde is, vooral voor wie klein is en aan de kant wordt geschoven.

Broeders en zusters, ons rest slechts één gave te vragen, dezelfde die de jonge koning Salomo afsmeekte. Vgl: 1 Kon. 3, 5.7-12 [[b:1 Kon. 3, 5.7-12]] Het is de gave om de parel van grote waarde te onderscheiden en de schat te herkennen waarvoor het de moeite waard is alles te verkopen. Terwijl de consumptiemaatschappij onze smaak voortdurend beïnvloedt, steeds nieuwe behoeften opwekt en ons vervolgens antwoorden aanbiedt die niet verzadigen en soms zelfs het hart vergiftigen, moeten wij leren onderscheiden wat werkelijk telt: de schat van de relatie met God. Die opent ons voor de vreugde en helpt ons onze relaties met elkaar op de best mogelijke manier te beleven.

Moge de voorspraak van Maria, Zetel van de Wijsheid, ons verlangen naar het ware leven richten op Jezus, opdat het in Hem zijn volle vervulling mag vinden.

Na het bidden van het Angelus
Dierbare broeders en zusters, Gisteren werd in Libanon Elia Hoayek zalig verklaard, patriarch van Antiochië van de Maronieten van 1899 tot 1931 en stichter van de Congregatie van de Maronitische Zusters van de Heilige Familie. Meer dan dertig jaar lang heeft hij de Maronitische Kerk geleid met grote toewijding en pastorale fijngevoeligheid. Als man van dialoog en hoop was hij een lichtend kerkelijk, maatschappelijk en politiek referentiepunt, zodat men hem de ‘Vader van Groot-Libanon’ noemde. Mogen het gebed en de voorspraak van de nieuwe zalige de maronitische gelovigen overal ter wereld blijven begeleiden en voor heel het Libanese volk, dat mij zo dierbaar is, de gave van de vrede verkrijgen.

Met bezorgdheid volg ik het aanhoudende en toenemende geweld in het Heilig Land, waarvan de voorbije tijd ook vele burgers op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza het slachtoffer zijn geworden. Ik doe een dringende oproep om opnieuw te onderhandelen over een rechtvaardige politieke oplossing, gebaseerd op de gelijke waardigheid en gelijke rechten van iedere menselijke persoon. Tegelijk vraag ik nieuwe militaire acties en eenzijdige beslissingen af te wijzen, in het bijzonder wanneer zij het respect voor en de status quo van de heilige plaatsen van elke godsdienst schenden.

Ik hernieuw eveneens mijn oproep met betrekking tot de situatie in het hele Midden-Oosten, waar de intensivering van de militaire operaties opnieuw geweld en verwoesting heeft gebracht. Daardoor komt het leven van talloze burgers ernstig in gevaar en wordt het tekort aan drinkwater en elektriciteit nog groter. Vanuit het diepst van mijn hart spoor ik alle betrokken partijen aan de aanvallen op te schorten en met de grootste spoed opnieuw ruimte te maken voor dialoog en diplomatie, zodat de vrede waarop de hele regio zo vurig hoopt, spoedig werkelijkheid mag worden.

Laten wij blijven bidden voor alle volkeren die overal ter wereld onder de oorlog lijden. Moge de Heer de harten aanraken en de geesten van de verantwoordelijken verlichten, zodat verzoening en vrede spoedig mogen doorbreken.

Met het oog op de verwoestende bosbranden die de voorbije dagen verschillende gebieden in Frankrijk en Spanje hebben getroffen, betuig ik mijn nabijheid en nodig ik allen uit te bidden voor de getroffen mensen en voor allen die zich inzetten om de branden te bestrijden.

Vandaag wordt de zesde Werelddag van Grootouders en Ouderen[d:531] gevierd, met als thema de woorden van de profeet Jesaja: Ik vergeet jou nooit (Jes. 49, 15) - ‘Ik zal jou nooit vergeten’[9921|+0] (Jes. 49, 15) [b:Jes. 49, 15]. Laten wij samen de Heer danken voor de gave die ouderen zijn voor de Kerk en de samenleving. Laten wij ons ook inzetten om hun kostbare rol te respecteren en te waarderen en hun steeds de aandacht en zorg te geven die zij verdienen.