Hartstocht voor de evangelisatie 18. - Verkondiging in de moedertaal: de Heilige Juan Diego, boodschapper van de Maagd van Guadeloupe

Op onze weg om de de hartstocht voor de verkondiging van het Evangelie[d:551] te herontdekken, om te zien hoe deze hartstocht om het Evangelie te verkondigen zich in de loop van de geschiedenis in de Kerk heeft ontwikkeld, kijken we vandaag naar de Amerika's. Daar heeft de evangelisatie een altijd levende bron: Guadeloupe. Het is een levende bron. De Mexicanen zijn blij. Zeker, het Evangelie was reeds aangekomen voor die verschijningen, maar spijtig genoeg vergezeld van wereldse belangen. In plaats van de weg van de inculturatie te volgen werd vaak de snelle weg van de transplantatie gekozen en van het opdringen van vooraf ontworpen modellen - bijvoorbeeld Europese - en zo was er gebrek aan eerbied voor de oorspronkelijke bevolking. De Maagd van Guadeloupe daarentegen verschijnt gekleed in de kleding van de inlandse mensen, spreekt hun taal, aanvaardt en koestert de cultuur van ter plaatse. Maria is Moeder en onder haar mantel vindt elk kind een plaats. In haar heeft God het vlees aangenomen en door Maria blijft Hij mens worden in het leven van het volk. Maria verkondigt God in de meest aangepaste taal, dat wil zeggen: de moedertaal. Ook tot ons spreekt Onze Lieve Vrouw in de moedertaal. Ik zou graag dankjewel willen zeggen aan de vele moeders en grootmoeders die het overleveren aan kinderen en kleinkinderen. Het geloof gaat samen met het leven. Daarom zijn de moeders en grootmoeders de eerste verkondigers. Applaus voor moeders en grootmoeders! Het Evangelie wordt verkondigd zoals Maria dat toont: in eenvoud. Onze Lieve Vrouw geeft steeds de voorkeur aan de eenvoudigen, zowel op de heuvel van Tepeyac in Mexico als in Lourdes en Fatima: door met hen te spreken, zij spreekt met elkeen, in een aan allen aangepaste taal, een verstaanbare taal, zoals die van Jezus.

Laten we nu stilstaan bij het getuigenis van de Heilige Juan Diego, hij is de boodschapper, die jongen, inboorling die de openbaring van Maria heeft ontvangen: de boodschapper van de Lieve Vrouw van Guadeloupe. Hij was een eenvoudige mens, een indiaan uit het volk: op hem rust de blik van God, die ervan houdt wonderen te doen door middel van de kleinsten. Juan Diego was tot het geloof gekomen nadat hij volwassen werd en gehuwd was. In december 1531 op ongeveer 35-jarige leeftijd. Terwijl hij op weg is ziet hij op een hoogte de Moeder van God die hem liefdevol aanspreekt. Hoe sprak zij hem aan? "mijn klein veelgeliefde kind Juanito." - Nican Mopohua (0) - 23[[5300|+0]] Vervolgens stuurt zij hem naar de bisschop met de vraag een kerk te bouwen precies daar, waar zij verschenen was. Juan Diego, eenvoudig en beschikbaar, gaat met de beschikbaarheid van zijn zuiver hart, maar moet lang wachten. Tenslotte kan hij met de bisschop spreken, maar wordt niet geloofd. Wij bisschoppen... Hij ontmoet opnieuw Onze Lieve Vrouw, die hem troost en vraagt een nieuwe poging te doen. De indio keert terug naar de bisschop en na veel inspanningen kan hij hem ontmoeten. Na hem gehoord te hebben neemt de bisschop afscheid en stuurt mannen achter hem aan. Dat is de moeite, de beproeving van de boodschap: ondanks de ijver komen er onvoorziene zaken, soms door de Kerk zelf. Om te verkondigen volstaat getuigen van het goede niet, men moet ook weten het kwade te verdragen. Laten we dit niet vergeten: om het Evangelie te verkondigen volstaat het getuigenis van het goede niet, men moet ook het kwade kunnen verdragen. Een christen doet het goede en verdraagt het kwade. Beide gaan samen, zo is het leven. Ook vandaag is het er nood, om het Evangelie te incultureren en de culturen te evangeliseren, aan volharding en geduld, het is nodig conflicten niet uit de weg te gaan, zich niet te laten ontmoedigen. Ik denk nu aan een land waar de christenen vervolgd worden, omdat ze christen zijn en hun godsdienst goed en in vrede niet mogen beleven. Juan Diego vraagt ontmoedigd, omdat de bisschop hem opnieuw wegzond, aan Onze Lieve Vrouw hem van zijn taak te ontslaan en een andere aan te stellen die meer gewaardeerd en bekwamer is dan hij. Maar hij wordt gevraagd te volharden. Er bestaat steeds het gevaar van toegeeflijkheid omwille van de verkondiging. Het lukt niet en men wil zich terugtrekken, ontmoedigd en vluchtend in de eigen zekerheden, in kleine groepjes, en in enkele intimistische devoties. Onze Lieve Vrouw echter doet ons, terwijl zij ons troost, verder gaan en doet ons op die manier groeien. Als een goede moeder die de stappen van haar kind volgend, het confronteert met de uitdagingen van de wereld.

Juan Diego, hierdoor bemoedigd, gaat terug naar de bisschop die hem een teken vraagt. Onze Lieve Vrouw belooft het hem en geeft hem moed met deze woorden: "Laat ontsteltenis je gelaat noch je hart misvormen (..) Ben ik het niet die hier sta, ik die je moeder ben?" - Nican Mopohua (0) - 118-119[[5300|+0]] Dat is mooi. Vaak wanneer we ontmoedigd zijn, bedroefd, in moeilijkheden, zegt Onze Lieve Vrouw ook tot ons: "Sta ik hier niet, ik die je moeder ben?" Steeds nabij om ons te troosten en ons de kracht te geven verder te gaan. Daarna vraagt zij hem op de verdorde top van deuvel te gaan om bloemen te plukken. Het is winter, maar niet tegenstaande dat, vindt Juan Diego er schitterende, hij sluit ze in zijn mantel en biedt ze aan de Moeder van God aan. Deze nodigt hem uit ze als bewijs naar de bisschop te brengen. Hij gaat, wacht met geduld zijn beurt af en opent zijn tilma voor de wantrouwende bisschop. De tilma is het kledingstuk van de inboorlingen. Hij opent zijn tilma om de bloemen te tonen, maar op het weefsel van het kledingstuk verschijnt de beeltenis van Onze Lieve Vrouw, zoals wij die kennen met in haar ogen de hoofdrolspelers van toen. Dat is de verrassing van God: als er openheid is, als er gehoorzaamheid is, kan Hij iets onverwachts realiseren, op een plaats en een tijd die wij niet voorzien. Zo wordt het door Onze Lieve Vrouw gevraagde heiligdom gebouwd en men kan het vandaag nog bezoeken.

Juan Diego laat alles achter en wijdt zijn leven, met toestemming van de bisschop, aan het heiligdom. Hij ontvangt de pelgrims en onderricht hen met het Evangelie. Dat is wat in de mariale heiligdommen gebeurt, doel van pelgrims en plaatsen van verkondiging, waar iedereen zich thuis voelt - want het is het huis van moeder, het huis van de moeder - en het heimwee van het huis voelt, wat wil zeggen het heimwee naar de plaats waar de Moeder is, de hemel. Daar heet het geloof ons op eenvoudige wijze welkom, het geloof heet ons op echte en volks verbonden wijze welkom en Onze Lieve Vrouw luistert, zoals Juan Diego zegde, naar ons wenen en verzorgt ons leed. vgl: - Nican Mopohua (0) - 32[[[5300|+0]]] Laten we leren, wanneer zich moeilijkheden in ons leven voordoen, naar de Moeder te gaan om ook dat te delen. We hebben er nood aan naar die oases van troost en medelijden te gaan, waar het geloof zich vertolkt in moedertaal, waar men de vermoeidheden van het leven in de handen van Onze Lieve Vrouw legt en men opnieuw met vrede in het hart leeft, misschien met de vrede van kinderen.