Een persoonlijke relatie ontstaan tussen de melaatse en Jezus

Goedemorgen allemaal en welkom!

Ik ben blij jullie vanochtend in het Vaticaan te mogen verwelkomen. Jullie behoren tot de Confederación Médica Latinoiberoamericana y del Caribe (CONFEMEL), een organisatie die meer dan twee miljoen artsen vertegenwoordigt die zich inzetten om in alle uithoeken van jullie landen kwalitatief hoogstaande gezondheidszorg te bieden. Bedankt voor jullie onvermoeibare inzet.

Vandaag, 2 oktober, viert de Kerk de Heilige Beschermengelen. Deze herdenking kan ons helpen na te denken over de relatie tussen arts en patiënt, die gebaseerd is op persoonlijk contact en zorg voor de gezondheid, zou je kunnen zeggen, net zoals de engelen die ons bewaken en beschermen op onze levensweg. Dit thema doet me ook denken aan de woorden van Sint-Augustinus, die naar Christus verwees als arts en als medicijn. Hij is arts omdat Hij het Woord is en medicijn omdat Hij het Woord is dat vlees geworden is. vgl: 374, 23[[[880]]] Het ‘Woord’ en het ‘vlees’ zijn zeker van fundamenteel belang; dialoog, communicatie en fysiek contact moeten altijd aanwezig zijn in de therapeutische relatie, los van de instrumenten en apparaten die worden gebruikt om ziekten te genezen.

Zoals we in het Evangelie lezen, genas Jezus verschillende zieken. We kunnen het geval noemen van die melaatse die ‘op zijn knieën viel (...) en tegen hem zei: “Als u wilt, kunt u mij genezen!” Ontroerd door medelijden strekte hij zijn hand uit, raakte hem aan en zei: “Ik wil het, word genezen!” Onmiddellijk verdween de melaatsheid en werd hij genezen’ (Mc. 1, 40-42)[b:Mc. 1, 40-42]. Het gaat hier niet om een mechanische handeling, maar er is een persoonlijke relatie ontstaan tussen de melaatse en Jezus: degene die niet aangeraakt mocht worden, vindt in een aanraking van Jezus gezondheid en redding.

Op dezelfde manier zijn er veel artsen die hun leven hebben gewijd aan het welzijn van hun patiënten. Ik wil vandaag de zalige José Gregorio Hernández noemen, een van de bekendste artsen in Venezuela aan het begin van de twintigste eeuw. Ik beschouw hem als een goed voorbeeld voor jullie, omdat hij zijn grote medische kennis wist te combineren met zijn toewijding aan de meest behoeftigen, wat hem de titel “arts van de armen” opleverde.

In het licht van deze overwegingen nodig ik jullie uit om verder na te denken over het belang van de arts-patiëntrelatie. Een relatie tussen twee mensen, met hun lichaam en hun innerlijk, met hun geschiedenis. Deze overtuiging helpt ons ook om de plaats van kunstmatige intelligentie in de geneeskunde te verduidelijken: het kan en moet een grote hulp zijn om de klinische zorg te verbeteren, maar het zal nooit de plaats van de arts kunnen innemen, omdat jullie – zoals paus Benedictus XVI zei – ‘buffers van liefde’ zijn, die sereniteit en hoop brengen aan degenen die lijden. Het vertrouwen op Gods liefde die ons niet in de steek laat, 3[[8307|3]] Het algoritme zal nooit een gebaar van nabijheid of een troostend woord kunnen vervangen.

Beste vrienden, er wachten jullie grote en stimulerende uitdagingen, die met hoop moeten worden aangegaan. Aan het einde van onze ontmoeting vraag ik “Christus Jezus, onze hoop” (1 Tim. 1, 1)[b:1 Tim. 1, 1] en de Heilige Maagd Maria, heil der zieken, om jullie allen te begeleiden op deze pelgrimstocht die we allemaal maken naar het huis van de Vader. Moge God jullie allen zegenen. Hartelijk dank.

Laten we dan afsluiten met het vragen van de zegen van de Heer over u en al uw collega's. Deze relatie en deze mogelijkheid van leven en hoop die u ook aan al uw patiënten, aan alle zieken biedt, zijn zo belangrijk.